Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade Assignments 3 and 4   Leave a comment

I took Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade yada yada yada. Here are my last assignments.

Describe a natural object or scene in nature. Use at least one each of the clauses and phrases you studied in the unit. Also, be sure that you include one each of the four sentence types in your description. Using your knowledge from Unit 3, use action verbs and active voice, keep your verbs in the same tense, and maintain correct subject-verb agreement. Your description should consist of 9 or more sentences.

“I sit in a wooden kiosk watching the sunset. I am alone, unless I count as a person my faithful bicycle that stands besides me, the horse of our era. The kiosk is strategically located at a vantage point, allowing the observance of two completely different worlds. To my south, I can barely make out some cars speeding on the ring road, countless houses and even the sea, far on the horizon. But all these are distant. I can hear no cars, only some birds who tirelessly sing for me. Behind me, to the north, there is Seich Sou, the forest that overlooks and protects the city. I am located in the lower part of the forest, surrounded mostly by some humble shrubs called Quercus coccifera but it is the magnificent pine forest in the distance that captures my sight. As the sun disappears on the horizon and the world around me becomes dark and silent, it is the contrast of the lights from the distant city that become the spectacle. It is time for me to get on my bicycle and head back to the four walls of my house but I promise to return.”

For the Unit 5 final writing assignment, you will compose a direct paragraph, one that has

a title;
a clear topic sentence;
a fully developed body, which includes necessary and sufficient details and examples;
necessary and appropriate transitions;
a logical conclusion; and
a minimum of fifteen (15) sentences.
Before you submit your paper for peer review, plan to proofread for

subject-verb agreement errors,
pronoun-antecedent agreement errors,
shifts in verb tense,
faulty parallel structure, and
comma, capitalization, number, word choice, and spelling errors.
You should imagine your peers in this course as your readers/audience. Because of the diverse population of students enrolled in this course, you need to be keenly aware of the need to provide details and examples that are clear and precise. Keeping in mind a living audience, rather than one you imagine, will help you convey more reliably the value of your perspective in the topic upon which you choose to write.

Choose one of the following four topics to write your final paragraph about:

Topic #1
Discuss at least four (4) short term and/or long term effects that finishing Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade will have upon you personally, academically, and/or professionally.

Topic #2
Identify and describe a favorite activity or interest and provide at least four reasons why this activity or interest holds your attention and/or is enjoyable to you.

Topic #3
Identify and describe at least three (3) ways a person, male and/or female, is recognized as an adult in your culture.

Topic #4
Identify and describe a traditional ethnic food from your culture. Provide at least four reasons why this food has remained an essential, primary food in your culture. While you may include the recipe, this topic asks you to discuss the importance of the food in your culture.

“Reading, one of the oldest forms of entertainment, is my favorite activity. It is not a surprise that it managed to adapt and survive through the centuries and still remains popular despite the development of other forms of storytelling. Personally, I read because I can’t do otherwise. I read signs, labels, graffiti, leaflets; the kind of information that I doubt I will ever get to use. It is something I can’t help doing; it is an instict. But it is also relaxing. Be it some random article on the internet, or a light novel under warm sheets or in a comfortable chair on the balcony, it is an easy way to get your mind off everyday life. Besides this kind of reading though, there is also what I would call serious reading. We are lucky to have been born in a era in which literature is so easily available. The greatest works of the greatest minds of all time are a few hours, or even a simple click away. It is a shame to let these kind of opportunities pass by, even if the inevitable comparison with yourself or your everyday life might disappoint you. Moreover, a good book never ends when you reach the last page. You analyze it, you keep thinking about it and it stays with you. Reading is my passion. It relaxes me, it helps me dream, think and grow; it also depresses me sometimes, but such is the way that all meaningful relationships work.”

Well, I can’t deny that I love drama. I can’t write happy things. The closest I can get to happiness is weirdness or absurdism. All my creative writings have a melancholic feeling and I like them that way.

The first paragraph is ok but nothing special. The place I am describing exists but I also took some artistic liberties. As usual, the actual objects do not interest me as much, its all about the ideas. I think I did manage to create the feeling of isolation and loneliness I was aiming for. The man at the edge of the world. I also love the idea of bicycles as the horses of our era. I do have feelings for my bicycle; we have shared so much together. My biggest mistake is the next to last sentence, I think it is a little abrupt, too sudden.

For the second one I decided to write about reading. The other topics were boring and its not like I had many different interests to choose from. Once again I think there are emotional tones in my writing. Am I a fifteen year-old girl that sits down to write poems and feels that they have to be “deep” and sad, resulting in pretentious crap? Maybe. Mine look a little over-the-top or pretentious but I don’t think they are that annoying. For this paragraph there were stupid restrictions; for example the first sentence had to state the topic, so I had to include that it is my favorite activity. Overall though, I think it is fine. I am honest and thats a relief.


The Fiction of Relationship – First Assignment   Leave a comment

The Fiction of Relationship at coursera finally started (actually not finally, it feels like yesterday when I was reading that it starts in four months) and it seems that it will be at least as good as I expected it to be. The subject is very interesting and the professor is clearly very passionate about his work. He started with a sixty minute speech presenting his course but more importantly, talking about the condition of present literature and arguing for its importance.

These were the first assignment and my submission:

Paying close attention to the common dictionary definitions when talking about both ‘fiction’ and ‘relationship’ write a paragraph asking yourself this question: what is the ‘fiction of relationship’? How can one define the dimensions of this phrase? Is it a paradox? As you see it, what bearing does this phrase have on the experience of our encounter with others, the others we find not only in life but in the literature we read?

By definition, a relationship can not occur without multiple persons or objects reacting with each other. Fiction on the other hand, defined as a literary genre or a product of our imagination, is always an individual activity, a process that happens inside our minds disconnected from reality. Does that make the two words mutually exclusive? My answer is that nothing can be completely independent in this world. It is true that many of us spent a large part of our lives in our minds creating elaborate fantasies out of the simplest of things, but the external stimuli that affects us and relates with us is always out there, whether we want to admit it or not. Even, and mostly in our most private fantasies.


Ok. Now as usual I really like what I wrote but I am sure I can’t be very objective. Technically I have issues with the comma’s. It’s easy to use them as natural pauses but I have trouble understanding rules that have to do with the way sentences work. But anyway this isn’t very important. Regarding the content, its clear from the lectures that the instructor was pushing us to understand that a relationship requires by definition another person but it is also an individual activity because we can never truly know what this other person is thinking. Of course, as a huge stupid egoist, I refuse to be guided towards anything even if I agree with it, so I went one step ahead and claimed that every thought is a reaction from the external environment, which agrees with him but also restores relationship’s traditional status as a reactive union. How ironic is that, coming from a person so determined to live disconnected from ordinary reality.

Now that I think of it a little, I am starting to hate what I wrote. It’s just a game to show that I know what you know; I am not sure if there is anything true in what I said. I am just showing off and then move my thought to the conclusion which as usual leaves the final impression to the side I prefer, even though I also agreed with him. And as I said, I am sure that I would have taken the opposite position if he was trying to claim what I claimed today. What I believe? That’s what I was supposed to write, not these stupid mind games. Why am I doing this? And what I believe? I guess I don’t care. Really, what was the question? If relationships are in part fictional? Everything is. How fucking boring.

If a total is meaningless, then every single part of it will be also meaningless, even if you manage to find the least meaningless part of it. Simple math.

On the Road – Jack Kerouac (Στο Δρόμο – Τζακ Κέρουακ)   Leave a comment

Προσπάθησα να διαβάσω το On the Road. Απέτυχα. Διάβασα τις 125 από τις 300 σελίδες αλλά αποφάσισα να το παρατήσω. Ο τρόπος γραφής του είναι παρόμοιος με τον δικό μου σε αυτή τη παράγραφο. Οι χαρακτήρες ήταν μισητοί. Η φιλοσοφία που προσπαθούσε να περάσει επίσης. Δε γινόταν τίποτα. Κρίμα.

Σοβαρά τώρα, δε καταλαβαίνω την μανία με αυτό το βιβλίο. Μπορώ να αγνοήσω τον τρόπο γραφής του και να δω τη γοητεία της ζωής “στον δρόμο” και στο παρόν χωρίς να λογαριάζεις το μέλλον, αλλά ως αντάλλαγμα για την ασφάλεια που εγκαταλείπεις, θα περίμενα ενδιαφέροντες ανθρώπους ή εμπειρίες και όχι απλά μιζέρια και αποθέωση της ζωής ως άστεγος. Στο πρώτο μισό του βιβλίου, σύμφωνα με τον ήρωα μας, η καλύτερη εμπειρία του ήταν να ζει σε μια σκηνή με κάποια που γνώριζε δυο βδομάδες και το γιο της, μαζεύοντας κάθε μέρα βαμβάκι για δώδεκα ώρες ώστε να εξασφαλίσει το φαγητό τους. Yeah ok, you go do that.

Έμπνευση και εργασίες για το “Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade”   Leave a comment

Όπως ανέφερα σε ένα προηγούμενο ποστ, κάνω το Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade στο coursera, το οποίο χαρακτήρισα υπερβολικά απλό. Είναι παράξενο πόσο εύκολα κάτι τόσο απλό μπορεί να γίνει μέσο δημιουργικότητας. Η πρώτη εργασία που έπρεπε να κάνω ήταν η εξής:

Choose two of the sentences listed below to expand by adding logical additional parts of speech (nouns, pronouns, verbs, adjectives, adverbs, prepositional phrases). Each sentence should contain a minimum of 12 unique words to earn full points; additional words beyond twelve may repeat previous words and will not count against the writer.

  • The children play.
  • The woman walks.
  • The sharks swim.
  • The flowers bloom.
  • The wind blows.
  • The computer hums.

Απλό και βαρετό σωστά; Ίσως. Αυτές είναι οι δύο προτάσεις μου:

The two restless children ignored his calls, quickly took off their black shoes and run enthusiastically towards the beach to play with their new toys by the peaceful sea.

As the spring finally comes, the white flowers of the almond tree bloom and when the wind blows, the garden by the house is completely covered by them, creating a dreamlike scenery for the fortunate ones that witness it.

Δε ξέρω αν είναι το “ikea effect” αλλά μου φαίνονται καταπληκτικές. Όχι βέβαια γραμματικά ή ως επιτυχή εκτέλεση της εργασίας, αλλά επειδή παρότι ήταν πανεύκολο να γραφτούν, θεωρώ πως δημιούργησαν δύο πολύ όμορφες εικόνες και συγχρόνως υπονοούν και αρκετά πράγματα που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν. Μπορώ να δω τόσες δυνατότητες στη πρώτη πρόταση: Νέα παιχνίδια, μάλλον κατάλληλα για παραλία και ήρεμη θάλασσα, αλλά γιατί να είναι μαύρα τα παπούτσια και γιατί τα παιδιά αγνοούν τις φωνές κάποιου; Πρόκειται για ένα αθώο ειρηνικό τοπίο ή θα συμβεί κάτι άσχημο; Φυσικά δεν έχω ιδέα και ότι έγραψα ήταν τυχαίο, αλλά νομίζω πως θα ήθελα να το συνεχίσω και να βρω τι συμβαίνει. Όσο για τη δεύτερη, μου αρέσει πολύ η εικόνα μιας αμυγδαλιάς δίπλα σε ένα σπίτι με τα άνθη της να παρασύρονται από τον άνεμο και να καλύπτουν το τοπίο. Μπορώ να την δω στο μυαλό μου.

Η δεύτερη εργασία ήταν εξίσου απλή:

Drawing from your observation notes and sentences from Journal Writing Assignments 1 and 2, write a description of the scene you have observed. Use action verbs and active voice in your sentences. Also, keep your verbs in the same tense and maintain correct subject-verb agreement. Your description should consist of 8 or more sentences.

As the moon begins to rise in the summer sky, I can finally find the mood to describe the view outside my window. The sound of water immediately catches my attention and I soon spot an old lady who pretends to water her plants but mostly waters the concrete. I can barely resist mentioning the Freudian and environmentalist remarks that come to my mind. The cats that inhabit the neighborhood are clearly perplexed and annoyed by this intruder, staring her intensely but playing it safe under or over parked cars. I am also annoyed, as I spot a few mosquitos, probably attracted by the water, charging towards me but stopping abruptly by the mysterious window screen that protects me.* The lady is still here, watering the same piece of concrete for the past five minutes. I think it’s going to be a long night. What are the instructions of the assignment again?

*And for the boring passive voice police: “This intruder clearly annoys and perplexes the neighborhood cats that are staring her […] She annoys me too, as I spot that the water probably attracts a few mosquitos that are now charging…”

Αυτή τη φορά αποφάσισα να βγω στο μπαλκόνι και να γράψω ότι δω. Πρακτικά δε συνέβαινε τίποτα απολύτως, αν εξαιρέσουμε αυτήν την πολύ περίεργη γυναίκα που πότιζε λουλούδια ή καθάριζε μια πυλωτή στις 9 το βράδυ και όμως βρίσκω σχετικά χαριτωμένα και ευχάριστα αυτά που έγραψα, αν λάβουμε υπ’όψιν τις συνθήκες. Ακόμα και ιστοριούλα μπορείς να το πεις, αφού έχει και “punchline” στο τέλος.

Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι πρέπει να αρχίσω να γράφω ακόμα και αν μοιάζει να μην έχω τίποτα στο μυαλό μου. Ίσως η ιστορία με οδηγήσει μόνη της.

Waiting for Godot – Samuel Beckett (Περιμένοντας τον Γκοντό – Σάμιουελ Μπέκετ)   Leave a comment

Διάβασα το Waiting for Godot του Samuel Beckett. Και μετά διάβασα και κάποιες αναλύσεις του. Ως συνήθως κάποιες αναλύσεις με έκαναν να προσέξω περισσότερα πράγματα, αλλά το έργο ως σύνολο μου άρεσε πολύ περισσότερο πριν τις διαβάσω, μάλλον επειδή βλέπω μόνο αυτή που μου αρέσει περισσότερο.

Διαβάζοντας το βιβλίο ήμουν σίγουρος ότι ο Godot είναι ο Θεός ή έστω οι ισχυροί αυτού του κόσμου και οι τέσσερις χαρακτήρες του βιβλίου, είτε κάνουν χωρίς λόγο πράγματα που δεν έχουν καμία λογική επειδή νομίζουν ότι πρέπει (Vladimir and Estragon), είτε συμπεριφέρονται από μόνοι τους χωρίς καμιά λογική (Pozzo and Lucky). Πίστευα ότι ήταν υπαρξιακό και πεσιμιστικό  υποστηρίζοντας ότι η ύπαρξη δεν έχει κανένα νόημα και συμμετέχοντας σε παιχνίδια εξουσίας, είτε υπακούοντας, είτε δίνοντας οδηγίες, το αποτέλεσμα θα μένει το ίδιο ή ίσως και χειρότερο όπως συνέβη στον Pozzo. Η βαρεμάρα των δύο πρωταγωνιστών και η αδυναμία τους να ξεφύγουν από αυτή ήταν αλληγορία της πραγματικής ζωής.

Τελικά παρότι υπάρχει και αυτή η εξήγηση, δεν είναι τόσο ξεκάθαρο και ο ίδιος ο Beckett απέφυγε να πει τι εννοούσε.  Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για ένα κλασικό έργο και είναι και πολύ μικρό, οπότε είτε το διαβάσεις, είτε το δεις, δύσκολα θα κουραστείς. Με την δικιά μου ερμηνεία θα το θεωρούσα εξαιρετικό και αφού μόνο η δικιά μου ερμηνεία μετράει, είναι εξαιρετικό.

Μαθήματα Coursera και update   Leave a comment

Κρίμα, είχα περισσότερες φιλοδοξίες για αυτή τη σελίδα, αλλά δυστυχώς η αναγνώριση της ματαιότητας πάντα κερδίζει. Ευτυχώς προς το παρόν περιορίζεται μόνο στην ενημέρωση της σελίδας και όχι στο διάβασμα ή στο γράψιμο. Νομίζω πως η καλύτερη λύση για να συνεχιστεί το μπλογκ είναι να γράφω πολύ πιο ανεπίσημα και να επικεντρώνομαι μόνο σε ότι μου έκανε εντύπωση σε κάθε βιβλίο.

Σήμερα πάντως που διάβασα αυτά που είχα γράψει πριν τόσο καιρό, θα μπορούσα να πω ότι έχουν εκπληρώσει τον ρόλο τους. Πρώτα από όλα μου θύμησαν αρκετά πράγματα που είχα ξεχάσει, κάτι που ήταν και ο αρχικός μου στόχος, αλλά επίσης δε τα μίσησα και όσο περίμενα ότι θα τα μισούσα. Κάποιες από τις εκφράσεις που χρησιμοποίησα μοιάζουν τόσο κοινότοπες, ξένες και γεμάτες υποκρισία, αλλά ευτυχώς είναι δεν είναι πολλές. Στο μεγαλύτερο κομμάτι είμαι απόλυτα ειλικρινής και ευθής, σα να μιλάω στον εαυτό μου.

Τους τελευταίους μήνες ασχολήθηκα πάρα πολύ με μαθήματα στο Coursera. Ολοκλήρωσα τα εξής:

Critical Thinking in Global Challenges: Ελάχιστο περιεχόμενο, ελάχιστα ενδιαφέρον και πάρα πολύ απλά πράγματα. Οι καθηγητές ικανοποιητικοί, αλλά το μόνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να βλέπεις κάποιες διαλέξεις κάθε βδομάδα και κάποια κουίζ. 2/5

Introduction to Philosophy: Κάπως πιο ενδιαφέρον. Κάθε βδομάδα και ένας διαφορετικός τομέας φιλοσοφίας, όμως και πάλι ελάχιστο περιεχόμενο. Ως εισαγωγή σε τομείς της φιλοσοφίας τους οποίους θα ψάξεις περισσότερο μόνος σου, ήταν ικανοποιητικό. 2.5/5

Fantasy and Science Fiction: The Human Mind, Our Modern World: Απίστευτα απαιτητικό μάθημα. Για 10 βδομάδες έπρεπε να διαβάζεις ένα βιβλίο τη βδομάδα, μετά να γράψεις μια έκθεση 300 λέξεων για το βιβλίο, μετά να δεις 2 ώρες διαλέξεις που ανέλυαν το βιβλίο και τέλος να βαθμολογήσεις τις εκθέσεις 5 άλλων συμμαθητών σου. Πολύ καλό μάθημα, αν και οι αναλύσεις και οι άπειροι κρυμμένοι συμβολισμοί που έβρισκε ο καθηγητής, μου φαινόντουσαν υπερβολικές κάποιες φορές. Επίσης ήταν το μόνο μάθημα από αυτά που έκανα όπου δεν υπήρχε ούτε ένας από το προσωπικό να κοιτάει το φόρουμ. Η απαιτούμενη έκθεση με ελεύθερο θέμα, ήταν το καλύτερο κομμάτι του μαθήματος για μένα. 4.5/5

The Modern and the Postmodern: Από πλευράς ύλης ήταν με διαφορά το πιο ενδιαφέρον μάθημα που έχω πάρει. Αρκετά απαιτητικό και αυτό, αφού και πάλι κάθε βδομάδα διάβαζες κάποια γραπτά του διανοητή που ανέλυε ο καθηγητής και πολλές φορές έπρεπε να γράψεις και έκθεση 800 λέξεων για αυτά που διάβασες. Παρότι ξεκινήσαμε από τον Καντ και τον Ρουσσώ το 1700 και φτάσαμε στον Ζίζεκ και στον Ρόρτυ στο σήμερα, εξετάζοντας πως έβλεπαν και βλέπουν την κοινωνία και την πραγματικότητα πασίγνωστοι διανοητές, η ροή που υπήρχε ήταν απόλυτα φυσική και ο καθηγητής παρότι ήταν πολύ ενθουσιώδης παρέμενε προσεχτικός• παρουσίαζε κάθε οπτική γωνία χωρίς να πάρει θέση υπέρ ή εναντίων της, αφήνοντας να βρεις μόνος σου ποια είναι η αλήθεια που προτιμάς. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτός ο τρόπος διδασκαλίας. Το μόνο κακό κατά τη γνώμη μου ήταν οι εργασίες. Κάθε φορά έπρεπε να συγκρίνεις 2 συγγραφείς και να συμπεριλάβεις και quotes τους, με αποτέλεσμα οι εκθέσεις να μοιάζουν πιο πολύ επιβεβαίωση ότι διάβασες το κείμενο, παρά τρόπος να εκφράσεις τις δικές σου ιδέες. 5/5

A Beginner’s Guide to Irrational Behavior: Dan fucking Ariely. Θεός απλά. Δε με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η οικονομία, αλλά αν έχω κλίση σε κάτι αυτό είναι μάλλον η ψυχολογία. Είχα δει δύο TED videos του καθηγητή σχετικά με τον τρόπο που παίρνουμε αποφάσεις και με είχαν εντυπωσιάσει, οπότε όταν είδα ότι θα κάνει κάποιο μάθημα δε μπορούσα να μη το παρακολουθήσω. Αποδείχθηκε πολύ καλή επιλογή. Ο καθηγητής ήταν απίστευτα διασκεδαστικός (κάθε βδομάδα μας έλεγε και ένα ανέκδοτο στο πρώτο βίντεο) και παρουσίαζε το ήδη εξαιρετικό υλικό του μαθήματος πολύ ευχάριστα, χωρίς να σε κάνει να βαριέσαι καθόλου. Το μάθημα ασχολούνταν με παράλογες -οικονομικής φύσεως κυρίως- αποφάσεις που παίρνουμε χωρίς να το καταλαβαίνουμε και βασίζονταν σε πανέξυπνα πειράματα που επιβεβαίωναν αυτές τις συμπεριφορές. (Η σχεδίαση τέτοιων πειραμάτων ίσως θα ήταν μια από τις ελάχιστες δουλειές που θα έκανα με χαρά.) Γενικότερα πολύ διασκεδαστικό και επιμορφωτικό μάθημα, με πάρα πολλά πράγματα που ακούς για πρώτη φορά και σε βάζουν σε σκέψεις. Ίσως το μόνο ενοχλητικό κομμάτι ήταν κάποιες έρευνες που έπρεπε να διαβάσεις (γιατί κάποια κουίζ αναφέρονταν σε αυτές) που ήταν αρκετά τεχνικές και μεγάλες. 5/5

Επίσης πήρα τα The Ancient Greeks, Greek and Roman MythologyEnglish Composition I: Achieving Expertise αλλά δεν κατάφεραν να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον. Νομίζω πως το σχολείο και τα ζώα που περηφανεύονται για κατορθώματα άλλων μου κατέστρεψαν το ενδιαφέρον σχετικά με τους αρχαίους Έλληνες για πάντα (με εξαίρεση κάποιους φιλοσόφους), ενώ το άλλο έπεσε σε κακή περίοδο και είχε αρκετά βαρετή αρχή οπότε δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα.

Αυτή τη στιγμή κάνω τα Introduction to Psychology που μέχρι στιγμής είναι εξαιρετικό και Crafting an Effective Writer: Tools of the Trade όπου παραείναι απλό, σε λίγο αρχίζουν τα Introduction to Art: Concepts & Techniques και The Fiction of Relationship, ενώ για το μέλλον έχω γραφτεί και στα Modern & Contemporary American PoetrySøren Kierkegaard – Subjectivity, Irony and the Crisis of ModernitySoul Beliefs: Causes and Consequences,

Καθόλου επίσημο και ον τόπικ. Well done.

Frankenstein; or, The Modern Prometheus by Mary Shelley   Leave a comment

Frankenstein; or, The Modern Prometheus by Mary Shelley was the novel I had to read for the fourth week of Fantasy and Science Fiction: The Human Mind, Our Modern World. Published in 1818, when she was only 21 but inspired two years earlier after spending a few days with her future husband, Lord Byron and John Polidori. They were reading classic ghost stories after being forced to stay inside because of the rain, when Byron suggested that every one of them should write a horror story (what a remarkable way to have fun, I truly envy them) and a few weeks later, after a dream inspired by their conversations about galvanism and the occult, Frankenstein was conceived in Mary’s mind.

The story is relatively known: A scientist (he is the one called Frankenstein) creates a – nameless – monster but after understanding what he did, he abandons it.

I was impressed. I actually liked it even more than Alice. It raised so many interesting questions and I was extremely moved by the monster. My only complaint – as usual – were a few seemingly pointless descriptions, especially towards the end.

SPOILERS ahead: Read the rest of this entry »